Trio Bluesowe Wojciecha SkowrońskiegoTrochę żal

Metryka

Spis utworów

Spis muzyków

Reklama

Komentarze

Biografia Wojciech Skowroński

Wojciech Skowroński (ur. 11 lipca 1941 w Warszawie, zm. 17 stycznia 2002 w Poznaniu) - polski pianista, wokalista, aranżer, kompozytor. Oprócz własnego repertuaru wykonywał standardy muzyki bluesowej i przeboje rockandrollowe. Ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w klasie klarnetu, studiował na Akademii Muzycznej w Poznaniu. W 1962 roku był pianistą dixielandowej grupy Storyville Jazz Band, w 1963 r. został finalistą II Ogólnopolskiego Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie i przez kilka miesięcy był członkiem zespołu Czerwono-Czarni. W latach 1966-67 współpracował z poznańskimi Bardami, z którymi zajął I miejsce w Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów Instrumentalnych, Wokalistów i Piosenkarzy. Zespół wystąpił również na imprezach towarzyszących Krajowemu Festiwalowi Piosenki Polskiej Opole '67 oraz w koncercie pt. Nowe Twarze w Polskim Jazzie na MFMJ Jazz Jamboree '67 w Warszawie. Od stycznia do maja 1968 r. działało trio Hubertusy, które oprócz Skowrońskiego współtworzyli: Hubert Szymczyński (gitara basowa) i Jerzy Skowronek (perkusja). W marcu zespół wziął udział w V festiwalu Jazz nad Odrą. Skowroński zdobył nagrodę publiczności i I nagrodę w kategorii wokalistów, ex aequo z Marianną Wróblewską. W latach 1968-1969 współpracował z zespołami: Drumlersi, Nowi Polanie i Grupa ABC Andrzeja Nebeskiego. Po odejściu od ABC w maju 1969 roku muzyk prowadził własne zespoły, tj. Trio Bluesowe znane także jako Blues Trio (1969-1972) i Blues & Rock (1972-1976). Blues Trio wzięło udział m.in. w: II Beat Session w Warszawie, plebiscycie o Złotą Kotwicę Sopockiego Lata 1970 i Karnawałowych Spotkaniach Muzycznych (1971) zyskując coraz większe powodzenie. Na II Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych (czerwiec 1971) Skowroński otrzymał III miejsce i nagrodę dziennikarzy natomiast na II Wielkopolskich Rytmach Młodych w Jarocinie zespół wystąpił jako gwiazda festiwalu. Już pod nazwą Blues & Rock grupa wzięła udział m.in. w XI KFPP w Opolu, Częstochowskich Spotkaniach Jazzowych i w Dniach Kultury Polskiej w Berlinie (1973). Zespół wielokrotnie występował na Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych, na festiwalu opolskim i na Jazz Jamboree, gdzie w 1972 r. nagrał czwórkę, która została uznana za pierwszą płytę koncertową w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Na jej repertuar złożyły się kompozycje z repertuaru Otisa Spanna (No sence in worrying) i Isaaca Hayesa (Precious, precious - paraphrase). Wojciech Skowroński wielokrotnie występował za granicą, m.in. w NRD, Czechosłowacji, RFN, ZSRR, Holandii, Belgii i Francji. Szczyt popularności jego formacji przypadł na lata 1973-1974, czyli na okres współpracy z chórkiem wokalnym Rock & Blues w składzie: Ewa Górzanka (wł. Góra), Krystyna Stolarska oraz Halina Zielińska, później zastąpiona przez Teresę Głowacką. W styczniu 1973 roku zespół w poszerzonym składzie zarejestrował swoją pierwszą płytę długogrającą pt. Blues & Rock, w tym samym roku wystąpił także w niemieckim programie telewizyjnym TV Rund. Grupa wylansowała takie przeboje jak: Kominiarz Johnny, Blues to zawsze blues jest (II nagroda w kategorii "Interpretacje" na XI KFPP Opole'73), Ludzie, coś mi tutaj nie gra, Alabama, Gdybyś miał dwa życia, czy Ja to się cieszę byle czym. Przez Trio Bluesowe, jak i przez Blues & Rock przewinęli się: basiści Kazimierz Plewiński i Andrzej Iskra (ur. 12.11.1946, zm. 15.09.1991), perkusiści Andrzej Nackoski, Piotr Janton, Przemysław Lisiecki i Maciej Winiewicz, elektroakustyk sporadycznie grający na harmonijce ustnej oraz instrumentach perkusyjnych. Latem 1973 r. dołączył gitarzysta Edmund Klaus. Wiosną 1975 roku nastąpiły kolejne zmiany personalne i w skład zespołu towarzyszącego pianiście weszli: Eugeniusz Orlicki (gitara basowa) i Eryk Kulm, a po trzech miesiącach Waldemar Majewski (perkusja). W tym składzie Skowroński, ze swoją grupą wystąpił w poznańskiej telewizji, a w latach 1975-1976 współpracował z łódzką orkiestrą Karola Nicze, czego efektem były wspólne trasy koncertowe pt. Kontrasty i porównania. W kwietniu 1976 roku zespół wystąpił na Międzynarodowej Wiośnie Estradowej, a w maju zarejestrował drugi album pt. Wojciech Skowroński. Po zakończeniu trasy koncertowej w październiku 1976 r. Blues & Rock uległ rozwiązaniu. Wiosną 1978 roku Skowroński i Lisiecki z nowymi muzykami na krótko reaktywowali grupę pod nazwą New Blues & Rock, lecz był to trudny okres dla gatunku muzycznego, który muzycy prezentowali, co w efekcie zawęziło jego działalność koncertową do rzadkich krajowych występów. Na początku lat osiemdziesiątych Skowroński wyjeżdżał za granicę z zespołami Woytek S. Band i Wojtek S. Trio, w których oprócz muzyka występowali: dawny perkusista wcześniejszych zespołów pianisty Przemysław Lisiecki i jego brat, basista Wojciech

O Archiwum Polskiego Rocka

Czym się zajmujemy?

W Archiwum Polskiego Rocka katalogujemy polskie płyty i single!

Czy znajdę tu tylko polski rock?

Głównie polski rock, ale też polskie płyty popowe, metalowe, a nawet jazzowe

Czy tu są tylko płyty kompaktowe?

Nie! Znajdują się tu zarówno polskie płyty winylowe i płyty kompaktowe - w tym single winylowe i CD.

Mam zespół. Czy mogę zaistnieć na tej stronie?

Oczywiście! Jeżeli wydałeś już płytę lub singla, to skontaktuj się z nami poprzez formularz.

Chciałbym pomóc rozwijać serwis. Czy to możliwe?

Oczywiście! Jeżeli chcesz mi pomóc, to przede wszystkim skontaktuj się ze mną poprzez formularz. Możesz też założyć konto w portalu i już teraz dodawać wideoklipy do płyt, a w przyszłości będziesz edytował dane, kupował i sprzedawał płyty.

Czy Archiwum to tylko strona internetowa?

Nie. Co kilka lat cała zawartość przelewana jest na papier. W tym roku kolejne wydanie. Śledź losy portalu na facebooku i załóż konto w portalu by dostawać informacje na bieżąco!

Sax Club Pana Dyakowskiego

Sax Club Pana Dyakowskiego - oprawa miękka

Sax Club Pana Dyakowskiego to wywiad-rzeka z ikoną trójmiejskiej sceny jazzowej, saksofonistą Przemkiem Dyakowskim. To pełna anegdot opowieść o życiu zawodowym i prywatnym artysty wywodzącego się z ziemiańskiej rodziny o wielkich tradycjach. Dyakowski wspomina dzieciństwo w podkrakowskiej Masłomiącej i dorastanie w Zakopanem, współpracę z Piwnicą pod Baranami i odkrycie Ewy Demarczyk, koncerty w gdańskim Żaku, wyjazdy zagraniczne i występy z zespołem Rama 111, tworzenie gdańskiego Sax Clubu, animowanie jazzowej sceny w Trójmieście i współpracę z Radiem Gdańsk.

Sax Club Pana Dyakowskiego to także opowieść o przyjaźni i współpracy Dyakowskiego z innymi ikonami jazzu: Wojciechem Karolakiem, Adamem Makowiczem, Leszkiem Możdżerem, Maciejem Sikałą, Michałem Urbaniakiem czy Janem Ptaszynem Wróblewskim.

Współautorem autobiografii jest dziennikarz Radia Gdańsk Kamil Wicik, któremu pomagał Mariusz Nowaczyński. Stworzyli pierwszą książkę dokumentującą nie tylko dokonania Przemka Dyakowskiego, ale także historię sceny muzycznej Trójmiasta.

Kup teraz!

Reklama