ArmiaSoul Side Story 1

Metryka

  • Wykonawca: Armia
  • Tytuł: Soul Side Story 1
  • Wytwórnia: Ars Mundi
  • Numer katalogowy: AMS 022R
  • Nośnik: CD
  • Data wydania: 2000
  • Komentarze []

Spis utworów

Spis muzyków

Reklama

ArmiaSoul Side Story 1 inne wydania

Komentarze

Biografia Armia

Armia - polski zespół grający od 1984 r. punk rock i hardcore z wpływami innych gatunków (rock gotycki, reggae, metal, rock symfoniczny, jazz-rock) z wokalistą Tomaszem Budzyńskim. Wymieniany jako jeden z czołowych zespołów sceny niezależnej lat 80. XX w. Na początku lat 90., na fali popularności mocniejszych odmian rocka, odniósł sukces również na szerszej scenie muzycznej, zwłaszcza dzięki wydaniu płyty Legenda. Od połowy lat 90. stracił na popularności, jednak nadal w niektórych opisach określany jest najoryginalniejszym zespołem polskiej sceny niezależnej. Ze względu na wolty stylistyczne, jak również odbiegający od typowego dla sceny rockowej i alternatywnej przekaz, wzbudza także kontrowersje. Od połowy lat 90. XX w. jeden z czołowych przedstawicieli polskiego rocka chrześcijańskiego, mimo że teksty o jawnie religijnym przekazie znajdują się jedynie w kilku utworach, a muzycy zespołu unikają takiej kategoryzacji. Zespół początkowo związany z Warszawą, następnie z Poznaniem i okolicami. Stworzyli go na przełomie lat 1984/1985 Robert Brylewski, Tomasz Budzyński i Sławomir Gołaszewski. Początkowo zespołem kierowali przede wszystkim dwaj pierwsi artyści, ale stosunkowo szybko rolę lidera przejął Budzyński, co zostało ugruntowane po odejściu Brylewskiego. Ostatecznie jedynie Budzyński jest członkiem zespołu nieprzerwanie od momentu powstania. Jest on również prezesem zarządu związanego z promocją zespołu stowarzyszenia Niewidzialna Armia powstałego w 2009 r. Odejście Brylewskiego, które zbiegło się z częściową zmianą stylu muzycznego i przekazu, w części środowiska fanów wywołało podział na zwolenników "starej" i "nowej Armii". Muzycy Armii początkowo związani byli ze środowiskiem skupionym wokół zespołu Izrael, co następnie uległo pewnemu rozluźnieniu, jednak od czasu do czasu nadal powstają ich wspólne przedsięwzięcia. Część członków zespołu utworzyła supergrupę 2Tm2,3. Od początku XXI w. Budzyński okazjonalnie powołuje projekty muzyczne firmowane jako projekty solowe lub z odrębną nazwą Trupia Czaszka, w których zwykle biorą udział różni muzycy Armii. Poza wokalistą skład zespołu jest dość zmienny. W ciągu ponad ćwierćwiecza historii weszło weń dwadzieścia kilkoro muzyków, część z przerwami lub powracając na jednostkowe wydarzenia, a kolejni współpracowali z nim okazjonalnie lub bardziej trwale. Wśród nich są zarówno muzycy związani ze sceną punkową (np. Paweł Piotrowski - Dezerter) lub metalową (np. Dariusz Popowicz - Acid Drinkers), jak i pop-rockową (np. Michał Grymuza - muzyk sesyjny różnych projektów), większość zaś ze sceną rockową (np. Paweł Klimczak - Lombard) i alternatywną (Piotr Żyżelewicz - Voo Voo, Krzysztof Banasik - Kult, Dariusz Malejonek - Houk). Muzycy sekcji rytmicznej Armii utworzyli (opuszczając niedługo potem macierzysty zespół) trzon zespołu Luxtorpeda. Robert Brylewski po opuszczeniu zespołu kontynuował pracę w swoich dotychczasowych grupach (Brygada Kryzys, Izrael) oraz współtworzył liczne projekty efemeryczne. Od końca lat 90. rzadko występował na specjalnych koncertach Armii, wziął natomiast udział w tworzeniu płyty Freak. W Armii przez kilka lat na perkusji grała kobieta - Beata Polak, co jest stosunkowo rzadko spotykane. Charakterystyczne dla muzyki zespołu jest wykorzystanie instrumentów wychodzących poza tradycyjnie stosowane w rocku, zwłaszcza instrumentów dętych, a przede wszystkim waltorni, na której grał Krzysztof Banasik "Banan", a następnie Jakub Bartoszewski. Dla urozmaicenia w niektórych piosenkach zespół stosował dodatkowo instrumenty klawiszowe, a rzadziej też takie jak: okaryna, skrzypce, saksofon, wiolonczela czy flet. Równie charakterystyczne są poetyckie teksty, najczęściej autorstwa Budzyńskiego. Cechuje je przekaz wykraczający poza typowy dla punka publicystyczny komentarz rzeczywistości, bardzo często odwołujący się do mistyki i nawiązujący do kultury powszechnej. Początkowo była to mistyka szeroko rozumianego New Age'u, co następnie zostało zawężone do chrześcijaństwa, od pewnego zaś momentu teksty są poetyckim odzwierciedleniem bardziej osobistych, niekoniecznie jawnie religijnych, refleksji Budzyńskiego. Nazwa Armia wpisuje się w stylistykę polskiego punka, gdzie częste są nazwy zawierające jedno dość krótkie dwu- lub trzysylabowe słowo i częste jest wykorzystanie głoski [r]. Można ją zaliczyć do mocno wykorzystywanej w punkowym nazewnictwie kategorii nazw związanych z agresją, wojskowością i wojną, które przewrotnie łączy się z antymilitarystycznym przekazem (podobnie jak np. Dezerter czy Fort BS). Początkowo Budzyński rozważał dłuższą nazwę Armia Zbawienia, jednak stanęło na krótszej formie preferowanej przez Brylewskiego, za to dodano człon Anti- odwracający wydźwięk. Nazwa z człone

O Archiwum Polskiego Rocka

Czym się zajmujemy?

W Archiwum Polskiego Rocka katalogujemy polskie płyty i single!

Czy znajdę tu tylko polski rock?

Głównie polski rock, ale też polskie płyty popowe, metalowe, a nawet jazzowe

Czy tu są tylko płyty kompaktowe?

Nie! Znajdują się tu zarówno polskie płyty winylowe i płyty kompaktowe - w tym single winylowe i CD.

Mam zespół. Czy mogę zaistnieć na tej stronie?

Oczywiście! Jeżeli wydałeś już płytę lub singla, to skontaktuj się z nami poprzez formularz.

Chciałbym pomóc rozwijać serwis. Czy to możliwe?

Oczywiście! Jeżeli chcesz mi pomóc, to przede wszystkim skontaktuj się ze mną poprzez formularz. Możesz też założyć konto w portalu i już teraz dodawać wideoklipy do płyt, a w przyszłości będziesz edytował dane, kupował i sprzedawał płyty.

Czy Archiwum to tylko strona internetowa?

Nie. Co kilka lat cała zawartość przelewana jest na papier. W tym roku kolejne wydanie. Śledź losy portalu na facebooku i załóż konto w portalu by dostawać informacje na bieżąco!

Sax Club Pana Dyakowskiego

Sax Club Pana Dyakowskiego - oprawa miękka

Sax Club Pana Dyakowskiego to wywiad-rzeka z ikoną trójmiejskiej sceny jazzowej, saksofonistą Przemkiem Dyakowskim. To pełna anegdot opowieść o życiu zawodowym i prywatnym artysty wywodzącego się z ziemiańskiej rodziny o wielkich tradycjach. Dyakowski wspomina dzieciństwo w podkrakowskiej Masłomiącej i dorastanie w Zakopanem, współpracę z Piwnicą pod Baranami i odkrycie Ewy Demarczyk, koncerty w gdańskim Żaku, wyjazdy zagraniczne i występy z zespołem Rama 111, tworzenie gdańskiego Sax Clubu, animowanie jazzowej sceny w Trójmieście i współpracę z Radiem Gdańsk.

Sax Club Pana Dyakowskiego to także opowieść o przyjaźni i współpracy Dyakowskiego z innymi ikonami jazzu: Wojciechem Karolakiem, Adamem Makowiczem, Leszkiem Możdżerem, Maciejem Sikałą, Michałem Urbaniakiem czy Janem Ptaszynem Wróblewskim.

Współautorem autobiografii jest dziennikarz Radia Gdańsk Kamil Wicik, któremu pomagał Mariusz Nowaczyński. Stworzyli pierwszą książkę dokumentującą nie tylko dokonania Przemka Dyakowskiego, ale także historię sceny muzycznej Trójmiasta.

Kup teraz!

Reklama