Biografia Stefan Rachoń ( ur. 1906-01-04 ‐ zm. 2001-08-03 )

Stefan Rachoń (ur. 4 stycznia 1906 w podlubelskim Ostrowie, zm. 3 sierpnia 2001 w Olsztynie) - polski dyrygent i skrzypek.

Nagrania koncertowe z lat 1966 - 1990 - Foto i projekt: Marek Karewicz

Nagrania koncertowe z lat 1966 - 1990 - PRCD 1197-1200 (4CD / 2008)
Foto i projekt: Marek Karewicz

Jego ojciec Andrzej Rachoń (1858-1925) był słynnym wiejskim skrzypkiem. Stefan edukację muzyczną rozpoczął w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Lublinie. W 1933 roku ukończył Konserwatorium Warszawskie. Grę na skrzypcach studiował w klasie Józefa Jarzębskiego i Ireny Dubiskiej, a dyrygenturę pod kierunkiem Grzegorza Fitelberga. Podczas studiów grał jako taper w kinach międzywojennej Warszawy. Oficjalnie debiutował w 1930 roku na antenie Polskiego Radia w audycji Kącik młodych talentów. W tym samym roku otrzymał propozycję utworzenia radiowej orkiestry rozrywkowej. W okresie II wojny światowej grał z zespołem w okupowanej Warszawie. W 1944 roku współpracował z orkiestrami w Krakowie i Lublinie. Wraz z grupą lokalnych muzyków grał również muzykę ilustracyjną do niemych filmów w lubelskich kinach. Po powrocie do Warszawy w 1945 roku utworzył pierwszą powojenną orkiestrę Polskiego Radia przemianowaną później na Orkiestrę Polskiego Radia i Telewizji. Dyrygował nią do 1980 roku. Radiowe studio M-1, w którym pracowała orkiestra było przez długie lata miejscem radiowych debiutów polskich piosenkarzy. Stefan Rachoń dokonał z orkiestrą radiową około dziesięciu tysięcy nagrań muzyki symfonicznej, operowej, operetkowej i rozrywkowej. Wspólnie z Orkiestrą brał udział w festiwalach piosenki w Opolu, Sopocie i Zielonej Górze, towarzyszył piosenkarzom na koncertach estradowych oraz podczas nagrań fonograficznych w Polsce, a także za granicą (m. in. w Anglii, Czechosłowacji, NRD, Związku Radzieckim i na Węgrzech). Zasiadał w jury Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze.

Reklama*

* - Reklama daje żyć stronie, więc nie krępuj się i klikaj jeżeli interesuje Cię oferta.

Był przyjacielem i pomocnikiem - doradcą Ireny Santor.

W latach 90. XX wieku otrzymał wraz z innymi sławnymi polskimi dyrygentami od Telewizji Polskiej "Złotą batutę". Za swoją działalność dyrygencką Stefan Rachoń był wielokrotnie nagradzany i odznaczany, m.in. otrzymał Złoty Mikrofon, Nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji, Nagrodę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski i Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2000).

Zmarł nagle w olsztyńskim Szpitalu Wojewódzkim. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Przykładowe płyty:

  • Muza SX-0228 Słowik Warszawy-Bogna Sokorska,
  • Muza X-0316 Franz Lehár - Fragmenty operetek, (współuczestniczył dyr. Karol Stryja),
  • Muza SX-1041 Wanda Polańska - sopran (współuczestniczył dyr. Jan Pruszak).
Nota prawna

Tekst biografii został opracowany w dużym stopniu na podstawie materiałów zgromadzonych w serwisie Wikipedia.pl, na podstawie licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach.

Pełny tekst źródłowy http://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Racho%C5%84

Reklama